อันดับแรกขอรายงานตัวก่อนเลยครับ ผม "เกรท" วรินทร ปัญหกาญจน์ เป็นนักแสดงช่อง 3 ครับ ถูกเชิญให้มาเป็นคอลัมนิสต์รับเชิญในสตาร์ซอคเก้อร์ รายวันแห่งนี้เป็นระยะหนึ่ง ที่ผมบอกไปข้างต้นว่าผมตื่นเต้นก็คือเรื่องนี้แหละครับ
ขอเรียนท่านผู้อ่านอย่างตรงไปตรงมาเลยนะครับ งานเขียนที่ผมได้รับมอบหมายในครั้งนี้เป็นงานที่ผมตื่นเต้นมากที่สุดในชีวิตเลย ตื่นเต้นกว่าการเล่นละครฉากแรกของผมซะอีก 555 เพราะหนังสือพิมพ์สตาร์ซอคเก้อร์ รายวัน เป็นสิ่งที่ผมพกอยู่ในกระเป๋ากางเกงด้านหลังอยู่ตลอดเวลา และผมจะได้เป็นหนึ่งในคอลัมนิสต์ในหนังสือเล่มนี้ ได้นำเสนอมุมมองเกี่ยวกับกีฬาที่ผมรักมากที่สุดคือ ฟุตบอล ให้ผู้อ่านทุกท่านได้มีความสุขไปกับ "โลกฟุตบอลของผม"... ผมมีความสุขมากจริงๆ ครับสำหรับงานเขียนครั้งนี้
"โลกฟุตบอลของผม" ผมขอใช้ประโยคนี้บอกภาพรวมในงานเขียนของผมนะครับ ซึ่งน่าจะตรงไปตรงมาที่สุดแล้วสำหรับคอลัมนิสต์มือใหม่ ผมจะนำเสนออย่างเที่ยงธรรม แต่อาจจะมีเอียงบ้างเล็กๆ น้อยๆ สไตล์แฟนผีอย่างผม 555 หวังว่าท่านผู้อ่านจะสามารถให้อภัยกันได้นะครับ
ฟุตบอลเป็นกีฬาที่คนกว่าครึ่งโลกให้ความสนใจมากที่สุด ซึ่งผมมั่นใจว่าในจำนวนนั้นมีผมและท่านผู้อ่านทุกคนรวมอยู่ด้วย ฟุตบอลมันมีเสน่ห์เนอะ ตอนผมเรียนอยู่ชั้นประถม ผมสงสัยมากๆ ว่าทุกๆ ตอนกลางวันทำไมเพื่อนๆ ถึงต้องไปวิ่งอยู่กลางสนามตากแดดร้อนๆ เพื่อที่จะวิ่งแย่งไล่เตะลูกกลมๆ แค่ลูกเดียว! ("ซื้อไปเล่นที่บ้านสิ จะได้ไม่ต้องแย่งกัน"... สาบานว่านี่คือความคิดของผมในตอนนั้น)
หลังจากที่ผมสงสัยมานาน ผมก็ลองตัดสินใจเข้าร่วมเล่นแย่งลูกกลมๆ กลางแดดเปรี้ยงๆ ดูสักครั้งเพื่อจะได้คลายข้อสงสัยที่คาใจอยู่นาน ปรากฏว่า..."มันสนุกตรงหนายยยยยยยเนี๊ย!!" 555 แต่สิ่งที่ทำให้ผมหลงใหลฟุตบอลครั้งแรกก็คือ !! ความดีใจที่ถูกยกย่องจากเพื่อนร่วมทีมหลังจากเท้าผมไปสะกิดลูกบอลเข้าประตูไปอย่างมึนๆ งงๆ ทั้งที่ผมเตะฟุตบอลไม่เป็น 555 ... หลังจากนั้นสิครับ เล่นมันทุกวันเลยยย ก็เลยเป็นกีฬาที่ผมรักมาจนถึงทุกวันนี้ ...
คนที่ชอบเตะฟุตบอลก็ต้องชอบดูบอล ... นี่ก็เป็นอีกความคิดในตอนนั้นที่ผมรู้สึกขัดแย้งมากๆ เพราะในวัยนั้นผมอายุประมาณ 8-9 ขวบ เตะฟุตบอลก๊อกๆ แก๊กๆ เพื่อนข้างบ้านก็ชวนเข้าไปนั่งดูฟุตบอล จำได้ว่าเป็นการแข่งขันฟุตบอลในประเทศ บอกตามตรงว่า ไม่สนุกเลย อาจจะเป็นเพราะว่าผมยังเด็กมากและยังไม่เข้าถึงแก่นแท้ของเกม แต่ก็ยังนั่งดูอยู่เรื่อยๆ เพราะคิดว่า "คนชอบเตะฟุตบอลก็ต้องชอบดูบอล" พอดูไปเรื่อยๆ 555 ก็ยังไม่สนุกอยู่ดี !!
จนกระทั่งผมได้มาพบกับ "Eric Cantona" แห่ง "Manchester United" จึงทำให้ผมได้เข้าใจประโยค "คนชอบเตะฟุตบอลก็ต้องชอบดูบอล" ว่ามันเป็นความจริง!! ... ตอนนั้นผมจำความได้ว่า Cantona เป็นนักฟุตบอลที่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองคือ การไม่ทำคอเสื้อให้เรียบร้อยเหมือนนักฟุตบอลคนอื่นๆ เขาทำกัน พูดง่ายๆ ว่า มีความเป็นตัวของตัวเองสูง หาคนเข้าใจยาก ไม่ต้องการให้ใครมาเข้าใจ
ช่วงนั้นสนามฟุตบอลหลังบ้านของผมมีแต่คนใส่เสื้อคอเต่ามาเตะบอล 555 เป็นเพราะอิทธิพลของคันโตน่าแต่เพียงผู้เดียว รู้จักกันไปมาผ่านจอทีวีได้สักพักหนึ่ง ก็ประกาศเลิกเล่นซะงั้น !! เฮ้ย!! อะไรเนี๊ยยย ผมรู้สึกเหมือนถูกแฟนตอนประถมบอกเลิกนิดๆ 555 ความคิดต่อมาคือ แล้วเราจะเชียร์แมนฯ ยูฯ ต่อไปมั้ย!? นั่นคือจุดเปลี่ยนสำคัญในการดูฟุตบอลของผมครับ ทำให้ผมรู้จักแมนฯ ยูไนเต็ด มากขึ้น รู้จักคำว่า "ปีศาจแดง" ลึกลงไปอีก ไม่ได้ตั้งใจดูเฉพาะตอน Cantona ได้บอลอย่างเดียวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ...
Manchester United ในความคิดเห็นของผมนะครับ เป็นทีมฟุตบอลที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวสูง ทั้งรูปแบบการเล่น ผู้จัดการทีม การผลัดรุ่นการผสมผสานของนักเตะ พื้นฐานของสโมสรที่เรียกว่าแน่นปึ้ก การตลาด และอะไรอีกหลายๆ อย่าง แต่สิ่งที่ผมชื่นชอบที่สุดและไม่ค่อยมีสโมสรหรือทีมฟุตบอลทีมไหนลอกเลียนแบบได้ก็คือ การคัมแบ็ก !! ... สถิติในการพลิกกลับมาหรือการโกงความตายของปีศาจอย่าง แมนฯ ยูไนเต็ด ช่างเป็นอะไรที่ยากต่อการลอกเลียนแบบ และผมว่านี่คืออีกเสน่ห์อย่างหนึ่งของทีมฟุตบอลที่ไม่เคยยอมแพ้ (แต่ฤดูกาลที่แล้วไม่ค่อยคัมแบ็กให้เห็นเลยนะ 555) ...
ยกตัวอย่างเบาๆ แบบไม่เข้าข้างกัน 555 อย่างแมตช์ล่าสุด ที่ปีศาจแดงต้องออกไปเยือนทีม "นักบุญ" เซาธ์แฮมป์ตัน แค่ฉายาก็เห็นแล้วว่านักบุญนั้นเป็นของแสลงสำหรับปีศาจอย่างยิ่ง จำได้ครับว่านานมาแล้วมีแข้งนักบุญคนหนึ่งนามว่า "แมทธิว เลอ ทิสซิเอร์" ที่ชอบยิงแมนฯ ยูไนเต็ด มากๆ และสมัยนั้นเจอทีมนักบุญทีไรก็มักจะเคี้ยวยากอยู่เสมอๆ จนมาถึงนัดล่าสุดนี้ ตัวผมเองไม่ได้มีโอกาสได้ดูเพราะกำลังปฏิบัติหน้าที่ที่สำคัญในชีวิตอีกอย่างหนึ่งคือถ่ายทำละครอยู่นั่นเองครับ ถึงเวลาบอลเตะก็เช็กผลเป็นระยะด้วยความตื่นเต้น ครั้งแรกที่เช็กคือเสมออยู่ 1-1 แต่รู้ว่า โรบิน ฟาน เพอร์ซี่ เป็นผู้ทำประตูแรก ทำให้ผมรู้สึกยิ้มหน้าบานอย่างบอกไม่ถูก ...
จนกระทั่งผมถ่ายทำละครเสร็จ เปิดวิทยุฟังในรถ ฮะ!! จะหมดเวลาแล้วตามอยู่ 1-2 ปวดใจมากครับแค่แมตช์ที่ 3 ของฤดูกาลจะแพ้อีกแล้วเหรอ... แต่สิ่งที่เรียกว่า คัมแบ็ก ก็เกิดขึ้น!! เพอร์ซี่ ซ้ำลูกโหม่งที่ชนเสาของ ริโอ เฟอร์ดินานด์ และโหม่งด้วยลูกฝีมือของตัวเองเสียบคานเข้าไปอย่างสวยงาม! เป็นการกลับมาที่สมบูรณ์แบบของแมนฯ ยูไนเต็ด อีกครั้งหนึ่ง ทำให้ผมกรี๊ดลั่นรถ !! 555 และที่ผมดีใจมากกว่านั้นคือ แฮตทริกของ RVP ซึ่งเป็นนักเตะที่ผมชื่นชอบมากๆ คนหนึ่ง (เร็วๆ นี้ จะไปทำเสื้อเบอร์ของนายนะ RVP) ...โล่งใจในการคัมแบ็กนัดที่ 3 ของซีซั่นไปแล้ว แฟนผีทุกท่านก็ช่วยกันเชียร์ให้เล่นได้เข้าที่เร็วล่ะกันนะครับ เพราะฤดูกาลนี้ไม่ง่ายแน่ๆ ที่จะเกิดการคัมแบ็กบ่อยๆ ดูจากคู่แข่งระดับหัวกะทิแล้ว คงต้องเน้นให้หนักและแต่ละแมตช์คงต้องหืดขึ้นคอกันเลยทีเดียว
สุดท้ายแล้วนะครับสำหรับสัปดาห์นี้ในสตาร์ซอคเก้อร์ของผม ผมขอขอบคุณทีมงานสตาร์ซอคเก้อร์ทุกท่านที่ให้เกียรติผมได้มาทำงานนี้ ขอบคุณผู้ใหญ่ทางช่อง 3 ที่สนับสนุนผม ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่อ่านคอลัมน์ของผมจนจบ และที่สำคัญขอบคุณกีฬาฟุตบอลที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ ขอสัญญากับผู้อ่านทุกท่านนะครับว่า ผมจะทำงานเขียนนี้อย่างตั้งใจ อย่างสนุกสนานและตรงไปตรงมา (ในความคิดเห็นของผมนะ 555) หวังว่าทุกท่านจะสนุกไปกับ "โลกฟุตบอลของผม" นะครับ
ขอขอบคุณ เกรท" วรินทร ปัญหกาญจน์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น